Günler geçip giderken...

İşe gitmek ne kadar da acayip bir duygu. Anlamsız bir sorumluluk yüklenmiş sırtına.Sabah erkenden kalkıp(ben bir çok gün işe 15:00 te gitsem de bu beni azınlık yaptığından genel bir görüş olan sabahı seçtim), apar topar giyinip, hatta hemcinslerim rutine bağlayıp yüz yıkama suyuyla traş olup, koştura koştura evden çıkıp, geç kalmamak için bir tarafını yırtıp gittiğin bir yer. Yoldan aldığın simiti (izmir' de gevrek) - açmayı( gene izmir' de boyoz yerini alır) alıp apar topar bir kahvaltı yaparsın ve başlarsın başkasına para kazandırmaya. Bunu devlet içinde yaparsın, paralı abiler içinde. Sonuçta sallamasyon olarak %80 yaptığı işten memnun değildir. Aynı benim gibi. Zaten bu blog u okuyanlar benim ne iş yaptığımı falan bildiğinden ayrıntılı açıklamaya gerek yok. Tanımadık bir arkadaş veya arkadaşlar okuyacak olursa ya takipçilere ulaşsın ya da bana direkt sorsun ( arkamdan gizli gizli yapmaya gerek yok).

Neyse başlıktan daha fazla sapmadan sadede geleyim. Bu %80 lik kitle memnun değil ve günleri geçip gidiyor. NE İÇİN? Karnını doyurmak, ailesine bakmak, yeni aldığı LCD Tv nin taksidini ödemek için falan filan...Liste uzar. Ama ben buna karşı çıkmak istiyorum. Yani istemediğim bir işte çalışacağıma çamur,taş falan satayım kendim işim olsun isteyenlerdenim. Şİmdi daha 2.blog yazında hard core girmedim mi? Bende biraz girdim. Lakin işte oturup düşünmeye çok vaktim oluyor. Günler geçiyor, yaş 30 görünmeye başladı hatta utanmadan el sallıyor. Ne iş yapılabilir? Bütçenin olduğu cüzdanı, banka hesabını falan açıp bir bakıyorsun ki o da ne? Boşluktan 30 gene el sallıyor. Utanmadan "bu yaşa geldin hiç bir birikimin yok" diyor. BANA AKIL VERİN, EYYY BENİ OKUYAN VE SONRADAN OKUYACAK OLAN ADEM OĞULLARI VE KIZLARI..

DİP NOT: Su ürünleri müh. ve deri-kürk satıcısıyım =S. Hayır!!! Balık derisi değil tabi ki..KOKAR LAN O!!!